Life is too short..
เมื่อวานน้องติ๊กได้บอกข่าวถึงน้องหนึ่งที่สุพรรณ ซึ่งเราทำงานกลุ่มเดียวกันในแพทย์แผนไทยว่าเกิดอุบัติเหตุ.. สภาวะที่เราไม่ทันตั้งตัวก็ตกใจ คาดไม่ถึง ว่าข่าวไม่ดีสุดๆในการบอกถึงคนๆนึงเป็นเรื่องนี้
พอตั้งหลักได้ ก็ค่อยคิด ค่อยคุย แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยให้ความรู้สึกไม่จมอยู่กับความเศร้าใจนานๆ.. จะได้ช่วยทำให้เราคิดเรื่องอื่นๆที่เกี่ยวข้อง และมีประโยชน์มากว่าการจมอารมณ์หรือแม้แต่การครุ่นคิดถึงแต่อดีตที่ผ่านไปแล้ว โดยไม่หยิบมันมาเป็นบทเรียนให้เกิดประโยชน์..
ตอนดึกๆก็ได้พูดคุยกับน้องรี ..น้ำเสียงของน้อง เราก็รับรู้ได้ทันทีว่าน้องรีอยู่ในความรู้สึกเศร้า และเสียใจ เพียงแต่ไม่รู้ว่าน้องอยู่ในความรู้สึกนั้นนานแค่ไหนแล้วก่อนที่จะมาคุยกับเรา แต่ขณะที่คุยกันก็รู้ว่าน้องพยายามที่จะเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง แม้ว่าน้องจะพูดถึงเจ้าหนึ่งกับงานที่คุยกันไว้ว่าจะสานต่ออย่างไรอยู่บ่อยครั้ง ..
อีกอย่าง ก็มีเรื่องที่เราก็รู้สึกดีที่เจ้าหนึ่งมีเพื่อนที่ดีอย่างน้องอั๋น ไม่ว่าในสายตาคนอื่นจะมองเจ้าหนึ่งและเจ้าอั๋นอย่างไรก็ตาม(รวมทั้งพี่เองด้วย) แต่เค้าสองคนก็เป็นเพื่อนที่รักกันจริง ได้ยินน้องรีพูดว่ายังดีที่เจ้าน้องสองคนหยุดเหล้าช่วงเข้าพรรษาด้วย ..อืมมม และครั้งนี้ ..อั๋นตกลงบวชให้หนึ่งด้วย พี่ขออนุโมทนาด้วยค่ะ
Tags: Life and Love
Did you enjoy this post? Why not leave a comment below and continue the conversation, or subscribe to my feed and get articles like this delivered automatically to your feed reader.
Comments
No comments yet.
Leave a comment